Home.Info.Activiteiten .Routes.Sponsoren.Links.Contact.

Copyright MC-Volgas© Alle rechten voorbehouden.   Gebruiksvoorwaarden | Privacybeleid

www.tecs2001.nl

10/12-9-2004 buitenlandsweekend

Het pak wordt dicht geritst, helm op, handschoenen aan en de intercom ingeplugd. En als we net zijn opgestapt gaat in mijn binnenzak mijn GSM.

 

Het is vrijdagochtend 10 september en we staan op het punt te vertrekken voor het buitenlands toerweekend. Dit keer is er een keuze tussen een 2 of 3 daagse. Wij hebben besloten 3 dagen mee te gaan en het werk dus even te laten voor wat het is.

 

We hebben afgesproken onderaan de afrit van de A-2 te wachten. De rit gaat immers richting Zuiden en om dan even op en neer Veldhoven-Elshout te doen is wat veel van het goede. De snelweg is tenslotte niet het domein om lekker te toeren.

 

Onderaan de afrit aangekomen kijk ik even op mijn GSM en blijkt mijn broer te hebben gebeld. Na wat over en weer proberen hoor ik dat er wat stagnatie is bij het vertrek. Een lekkende voorvorkkeerring van de Suzuki blijkt het probleem. Het probleem valt mee en nadat bij Jonkers Motoren en provisorische reparatie is uitgevoerd kunnen ze toch vertrekken. Een half uurtje daarna komen 4 koplampen en het zicht en met 5 motoren gaan we richting Limburg. Er blijken nog altijd best veel lekkere stuurweggetjes te liggen in Limburg en zeker op vrijdagmorgen is daar best lekker te rijden.

 

We genieten van een bakkie koffie en wat lekkere broodjes op het terras bij camping Rozenhof in Vaals; een vast stekkie om wat te eten of te drinken als we in de buurt zijn. Mijn eerste kennismaking met De Rozenhof dateert van een jaar of 20 geleden toen we er met de Herfstnachtrit van de KNMV midden in de nacht een stop hadden. Het is nog altijd een gezellige, gastvrije en motorvriendelijke stek om even aan te leggen. Echt aan te bevelen.

 

Het weer is perfect; zonnetje erbij en als we stoppen heerlijk toeven op het terras. We sturen zo langzaamaan richting de Eifel en genieten van de omgeving en de heerlijke stuurweggetjes. Rond de middag eten we wat bij een restaurantje waar de eigenaar spontaan langs komt met een emmer met schoonmaakspul voor de vizieren. Hoezo discriminatie van motorrijders…

 

De rest van de middag wordt heerlijk rondgestuurd en vooral de wegen vlakbij de Moezel zijn een lust. Tegen zessen arriveren we in het hotel met uitkijk op de Moezel. Een prima plek en het belooft een gezellig avondje te worden. Het weer is zodanig dat we lekker buiten op het terras kunnen eten en daarna nog wat naborrelen, en naborrelen en naborrelen…. Het gehalte kletspraat stijgt met wegtikken van de klok en tegen half 2 besluiten we toch maar erbij te gaan liggen. Peter en Wil hadden het hoogste woord en ik moet soms moeite doen om ertussen te komen. Maar je moet wat over hebben voor een goed gesprek, nietwaar…. Het is opvallend hoe lang je over iets kunt praten zonder iets zinnigs te zeggen. En dat juist maakt het leuk; het gaat nergens over en daar hebben we het uren over.

 

De volgende dag maken wij met vijf motoren  een prachtige rit in de hoek waar Moezel en Rijn bij elkaar komen. Wil kent hier de weg beslist beter dan in Waalwijk, waar hij woont, denk ik wel eens. De vergezichten zijn adembenemend; de haarspeldbochten eveneens. Telkens weer merk ik dat het toch best wel lastig is om zo’n bochtje echt netjes te nemen. Achterrem erbij, en gas erop zoals we dat bij de VRO hebben geleerd. Het blijft leren zullen we maar denken.

 

We zitten op een terrasje te eten, lekker hoog, met een prachtig uitzicht. Helaas waait het wat hard en moeten we de uitsmijters bijna vasthouden om te voorkomen dat ze wegwaaien. Het blijft leuk. Eind van de middag terug naar het hotel. Wij moeten immers met onze mond in het schuim zitten voordat de rest komt. Dat lukt niet helemaal, maar goed; het pilsje smaakt er niet te minder om.

 

De avond is als vanouds. Een hapje eten en daarna bij een pilsje over vanalles bijkletsen.

 

De groep van zaterdag had de rit ook zonder problemen gedaan. Gelukkig is er verder niets gebeurd.

 

Zondagmorgen na het ontbijt gaat het weer huiswaarts. We besluiten in een paar groepen te rijden om wat veiliger te kunnen rijden.

 

Wij zitten in de laatste groep. En na een uurtje of wat zie ik na een bocht wat mensen stilstaan. Oei… da’s meestal geen goed teken. Yvonne, een van onze actieve vrouwelijke leden, blijkt een bocht verkeerd te hebben geschat, komt in een greppeltje terecht en gaat onderuit. Een aantal mensen ontfermt zich over de CBR 600. Die moet weer rijdend worden gemaakt en een groepje, uiteraard onder aanvoering van onze medicus en voorman Wil, zorgt voor Yvonne. Toch handig om zo iemand erbij te hebben. “Een beentje in de hand gebroken, denk ik” is de voorlopige conclusie van Wil. En de manier waarop ie daarbij kijkt denk ik “shit, dat is dus niet goed”. De CBR blijkt toch meer schade te hebben dan gedacht, dus die moet achterblijven. Yvonne nemen we uiteraard mee en bij Wil achterop gaat ze mee verder. “Hij veegt er aardig overheen”, denk ik wat later bij mezelf. Zeker gezien het feit dat er iemand achterop zit die net plat is gegaan. Maar goed, blijkbaar ziet het er bij Wil achterop allemaal wat relaxter uit dan vanaf wat grotere afstand.

 

Bij de stops die we maken valt duidelijk te zien dat Yvonne flink pijn heeft. Het moet een grappig gezicht zijn geweest om te zien hoe 2 of 3 flinke mannen een meisje uit in weer in haar pak helpen op het terras.

 

De rit terug gaat voorspoedig, we hebben een wat andere weg gekozen door Limburg dan anders. Best een leuke richting en onze groep neemt de tijd om huiswaarts te keren.

 

Uiteindelijk komen we weer bij afslag 32 waar de rit er voor ons op zit.

 

De rest gaat even via het ziekenhuis om de kijken of de voorlopige diagnose van Wil klopte (helaas wel dus..) en keren weer terug naar het clubhuis.

 

Een succesvol toerweekend ligt weer achter ons en gebaseerd op de ervaringen van dit jaar zal er ook volgend jaar wel weer een keuze komen uit 2 of 3 dagen. De overnachtingsplek is al bekend Hotel Sonnenblick in Lütz; een rasecht motorhotel.

 

 

Rien Jonkers

“Still goiing strong ZZR1100"